Column Marijntje Wetzels

Stel je voor: het is 2035. In de wijk is de sociale cohesie gegroeid. Er is plek om te spelen en bij te praten, te bewegen en sporten, om elkaar te ontmoeten in de wijk. Gezond eten is makkelijk en betaalbaar. Sommige mensen in de wijk koken voor elkaar. Kinderen leren op school al hoe je gezond kunt leven. Ouderen blijven langer vitaal. Jong en oud dragen hun steentje bij. We wonen gewoon plezierig samen in Nederland. We hebben oog en oor voor elkaar.

We zorgen voor elkaar en voor onszelf. In die volgorde.

In de zorgsector werken verpleeg- en verloskundigen, huisartsen, ouderen en specialisten nog slimmer samen. De meeste zorg gebeurt in de wijk. De meeste mensen delen de basis sociale en medische informatie met hun zorgverleners. Samen beslissen is standaard. Het draait om kwaliteit van leven. Niet langer, beter. Niet meer zorgen; maar anders zorgen. Ons onderwijs, onze sociale en zorg opleidingen, hebben door ontwikkeld en zijn veranderd.

We hadden tien jaar geleden een serieuze kwalitatieve opgave: we leren werken in een zorgsector die continu verandert. Flexibel, mensgericht, keten bewuster. De zorgverlener weet niet alles, maar is goed in zijn vak en weet hoe dit in verbinding met anderen te doen. Digitale techniek is onderdeel geworden van ons werk. Communiceren, in verbinding blijven bij ethische vraagstukken en culturele sensitiviteit zijn kern competenties geworden. En er was een kwantitatieve opgave. We zijn anders naar zorg gaan kijken en hebben hier keuzes in gemaakt. En we zijn samen gaan sturen op voldoende opleiden om te anticiperen op personele krapte.

Er is goede werkplek begeleiding met continue coaching (deels virtueel). AI maakt het makkelijker om voldoende op te leiden, vervult een behoefte om interactief te leren en technologie faciliteert dat leerlingen meer en makkelijker van elkaar kunnen leren. Samen werken en leren in de praktijk zorgt voor minder uitval en gezamenlijke vernieuwing. Nieuwe inzichten uit onderzoek komen sneller in leermaterialen en nieuwe leerinterventies terecht. De focus is verschoven van papieren boeken naar digitale, visuele leermiddelen. Met korte inzichtelijke filmpjes, podcast, VR-simulaties etc. landelijk toegankelijk gemaakt via Vilans. Aparte protocollen portalen per organisatie zijn niet meer nodig. Zorgsector breed, 1 taal.

We leiden met zijn allen op voor de wereld van morgen. Schotten tussen mbo, hbo en universiteit vervagen. Er zijn modules die tot een studie optellen. Er is bredere toegang toe. Niet alleen voor zorgprofessionals, maar ook voor mantelzorgers en cliënten zelf. Bij blijven in je vak is makkelijker en goedkoper gemaakt. We delen onze kennis makkelijker met elkaar en anderen. Dit helpt ook tegen desinformatie. We faciliteren er ook zelfzorg mee. Voor en door de sector. We werken samen. We zijn fundamenteel anders gaan samenwerken en dat is gewoon geworden. Ons nieuwe normaal.

Hoe we dit deden?

Vanuit een gedeelde visie in kleine stappen. We startten in subsectoren en in de regio en met landelijke initiatieven als DUTCH. Vilans stapte in. Medische universiteiten, HBO en MBO opleidingen zagen een kans en startten een stichting.
Door samen te werken bleven we inhoudelijk sterk en bespaarden we ook nog eens in de kosten. Onderwijs geven werd weer leuker. Met leukere lesmaterialen. Dynamischer.

En dan stap ik even weer naar het nu

Ik volg naast mijn baan als raad van bestuur bij Tergooi MC de studie HBO-v in de avonduren. De docenten zijn goed en ik geniet van wat ik leer. Tegelijkertijd merk ik ook het gebrek aan flexibiliteit, studeren in eigen tempo is niet de bedoeling en uitstel kost geld. Het is duur en stages moet je zelf regelen. Digitale support is er, coaching is er niet. Dit kan en moet anders.

Ik eindig met een optimistische noot. Want we zetten ook echt al stappen in de vernieuwing van ons onderwijs en onze opleidingen. Op landelijk niveau ontstaan nieuwe initiatieven, zoals met DUTCH. En regionaal, in mijn geval samen met de ziekenhuizen en de Gezond Gooi Academie, waarin zorg, onderwijs en gemeenten samen investeren in de zorgprofessionals van morgen. En lokaal, in onze eigen organisaties. En regionaal in Utrechtzorg zoals we hier nu samen zijn.

De toekomst van de zorg wordt niet gemaakt in systemen, maar in relaties. Tussen mensen, tussen organisaties, tussen sectoren. En die toekomst? Die maken wij. Ook vandaag zo hier.

Ik denk dat delen welke stap iedereen hierin zet al toegevoegde waarde is. Dus ik ben vooral nieuwsgierig. Welke stap zet u al of wilt u gaan zetten?